Сол жағымнан шыққан айқайдан селк еттім. Қатты қобалжығаннан беті қызарып кеткен құрбым көптен күткен смс-і келгенін қуана айтып жатты. Сол мезетте қасында отырған сұлу қыздар оның телефонына үңіле қалды. Үстел басында отырған басқа қыздар екі-үштен бөлініп алып, жарыса сөйлеп, ашуланып, қарқылдай күліп, бірінің сөзіне бірі құлақ аспай мәре-сәре болып жатқандай болды.

Үйімде теологиялық кітаптар мен брошюралар көп болатын. Бірақ, ең бастысы –қайнар көз болмады. Негізі, ол бар болатын. Үлкендеріміздің бірі Түркиядан әкелген магнитті түймесі бар алтынмен өрнектелген қою қоңыр былғары мұқабалы Құранның түпнұсқасы. Мен оған әрдайым үлкен құрметпен қарайтынмын. Бірақ, осы күнге дейін оның бетін ашуды былай қойғанда, ұстап та көрген емеспін. Оған кедергі болған менің араб тілін білмегенім ғана емес. Бірақ, енді сол кедергілердің бәрі жойылып, әп-сәтте ізін суытты. Оны оқуға деген құштарлық оянды. Ол кезде мен тіл білмейтіндіктен, туыстарымның үйіндегі кітаптардың арасынан табылған Қасиетті Құранның орыс тіліндегі белгілі тәпсірімен шектелуге ұйғардым. Сөйтіп, бірден кітапқа ден қойдым. Қай бет екенін таңдамай, кітаптың  соңынан басына, содан соң басынан қайтадан соңына бірінен кейін бірін ретсіз аша бердім.

«Сондай жаратқан Раббыңның атымен оқы! Ол, адам баласын ұйыған қаннан жаратқан. Оқы! Ол Раббың аса ардақты». («’Аләқ» сүресі, 96:1-3)

Жаратушының, Әлемдердің Раббысының, Тәңірдің бұл сөздерді өзіме арнап айтқанын түсінгенде, ерекше қайталанбас сезімге бөлендім. Тамағым кеуіп, жүрегім дүрс-дүрс соғып, көзім жазылған қатарларды бірінен кейін бірін асыға оқи түсті:

«Құраннан, мүміндерге, шипа және рахмет түсіреміз…» («Исра» сүресі, 17:82)

Оқуға кедергі келтіріп жатқан көзімнен аққан жасты асығып-аптығып сүртіп, тағы да бір бетті таңдамастан аша салдым:

«Біз адам баласының қайсысы жақсы амал істейді деп сынау үшін жер үстіндегі нәрселерді жердің көркі қылдық». («Кәһф» сүресі, 18:7) 

«Әркім өлімнің дәмін татады. Сендерді сынап, жаман-жақсы күйге саламыз. Сондай-ақ бізге қайтарыласыңдар». («Әнбия» сүресі, 21:35)

Жылдар бойы көкейімді тескен сұрақтарға бірінен кейін бірі жауаптар табыла бастады: 

«Біліңдер! Шын мәнінде дүние тіршілігі бір ойын, ермек, сән және өзара мақтанысу, сондай-ақ малдарды, балаларды көбейту ғана». («Хадид» сүресі, 57:20), 

«Шын мәнінде малдарың, балаларың бір сынақ. Үлкен сыйлық Алланың қасындағы». («Тәғабун» сүресі, 64:15)

Мен санамды көз алдыма темір ысырмамен бекітілген көптеген есіктерге бөлінген кең, ұзын дәліз деп елестететінмін. Әдетте мен сол есіктерді аша алмай, алдында отырып жылайтынмын. Ал, енді сол дәліздің бойымен жүйткіген желдей аяғым жерге тиместен зуылдай жөнелдім, ал, қаншама ғасырлар бойы шаң басып жатқан ауыр есіктер ойыншық қақпақтар секілді тарс-тарс етіп, бірінен кейін бірі айқара ашыла берді. Бірінен кейін бірі. Тарс-тарс! Тарс! Сөйтіп, дәлізге ақыры ауа кірді.

«Жаратқан білмей ме? Ол тым жұмсақ, әр нәрсені толық білуші». («Мүлк» сүресі, 67:14)

Мен Ислам жайлы көп білетінмін. Бірақ, енді ол туралы ештеңе де білмегенімді түсіндім... Кітап парақтары менімен бейне бір тілдесіп жатқандай болды. Оқыған сайын, санама дамыл бермеген сұрақтардың бәріне жауап таба түстім.

Мен оқып болғанда, ымырт түсіп келе жатты. Ал, іші күңгірт тартқан бөлменің дәл ортасында ұзақ ұйқыдан оянғандай, көзім жасқа толып мен отырдым. Намазға тұруға асықтым, өйткені, енді оның мүлде басқаша болатынын аңғардым.

Намаз. Сонша уақыттан бері оның таңғы шықтың дәміне ұқсас таза, нағыз дәмін енді ғана сезінгендеймін. Әр рукуғқа барған сайын жан жарам жазылып, сәждеге басым тиген сайын, жүрегім жай тапты. Намаз көңіліме майдай жағып, тыныштық сыйлады. Бұдан былай қалай өмір сүретінімді түсініп, кеудемді ерекше қуаныш сезімі кернеп, екі жағыма сәлем бердім.

«Жын мен адамзатты өзіме құлшылық қылулары үшін ғана жараттым.» («Зарият» сүресі, 51:56).

Құлшылық – бұл күнделікті қайталанатын дене қимылдарының жиынтығы емес. Бұл – жанға ләззат. Бұл – жүректерге шипа.